มัว   ทั้งจะไม่เศร้าโศก  ไม่ร้องไห้ต่อไป  เพราะ
           ได้ฟังเทพดำรัสของมหาบพิตรแล้ว.
                              จบ  โสมทัตตชาดกที่  ๕

อรรถกถาโสมทัตตชาดกที่  ๕

         พระศาสดาเมื่อประทับอยู่  ณ  พระวิหารเชตวัน       ทรงปรารภ
หลวงตารูปหนึ่ง     แล้วจึงตรัสเรื่องนี้     มีคำเริ่มต้นว่า    โย    มํ   ปุเร
ปจจุเทติ   ดังนี้.
         ได้ยินว่า   หลวงตานั้นบวชสามเณรรูปหนึ่ง.    สามเณรนั้นเป็น
ผู้อุปัฏฐากท่าน    ได้มรณภาพ    ด้วยโรคชนิดนั้น.      เมื่อสามเณรนั้น
มรณภาพหลวงตาเดินร้องไห้คร่ำครวญไปพลาง.   ภิกษุทั้งหลายเห็นท่าน
แล้วตั้งเรื่องขึ้นสนทนากันในธรรมสภาว่า   ดูก่อนอาวุโส   หลวงตารูป
โน้นเดินร้องไห้คร่ำครวญไปพลาง       เพราะการมรณภาพของสามเณร
ท่านเห็นจะเว้นจากกรรมฐาน ข้อมรณานุสสติ. พระศาสดาเสด็จมาถึงตรัส
ถามว่า   ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย  บัดนี้พวกเธอนั่งสนทนากันด้วยเรื่องอะไร
หรือ ?     เมื่อภิกษุทั้งหลายกราบทูลว่า    ด้วยเรื่องชื่อนี้     แล้วได้ตรัสว่า
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย  ไม่เฉพาะแต่ในบัดนี้เท่านั้น  แม้ในกาลก่อน   เมื่อ
สามเณรมรณภาพแล้ว   หลวงตานั้นก็ร้องไห้เหมือนกัน.    เป็นผู้ที่ภิกษุ