ดังนี้แล้ว   จึงมายังอาศรมบทของท่านสถิตอยู่ที่อากาศนั่นเอง  กล่าวคาถา
ที่ ๓ ว่า :-
                        เมื่อท่านเป็นอนาคาริก   หลุดพ้นไปแล้ว
           การที่ท่านโศกเศร้าถึงสัตว์ที่ตายไปแล้ว      ไม่
           เป็นการดีสำหรับท่านผู้เป็นสมณะ.
         ดาบสครั้นได้ฟังคำนั้นแล้ว   จึงได้กล่าวคาถาที่ ๔ ว่า :-
                        ข้าแต่ท้าวสักกะ     ความรักใคร่ย่อมเกิด
           ขึ้นในดวงใจของมนุษย์หรือมฤค   เพราะการ
           อยู่ร่วมกันโดยแท้   อาตมภาพจึงไม่อาจจะไม่
           เศร้าโศกถึงสัตว์ที่เป็นที่รักได้.
         บรรดาบทเหล่านั้น   บทว่า   มิคสฺสวา    ความว่า  ในที่นี้ท่าน
เรียกสัตว์เดียรฉานทั้งหมดว่า   มฤค.    บทว่า   ตํ  โยค  ปิยายิตํ  สตฺติ
คือสัตว์ที่เป็นที่รัก.
         ลำดับนั้น   ท้าวสักกะเมื่อจะโอวาท   ท่านได้ภาษิตคาถา ๒ คาถา
ว่า:-
                        เหล่าสัตว์ผู้ร้องไห้คร่ำครวญ       ก็ร้องไห้
           ถึงสัตว์ผู้ตายไปแล้วและจักตาย   เพราะฉะนั้น