ท่านฤษี      ท่านอย่าได้ร้องไห้เลย    เพราะสัต-
           บุรุษทั้งหลายเรียกการร้องไห้ว่าเป็นโมฆะ.  ข้า
           แต่ท่านผู้ประเสริฐ   ถ้าคนที่ตายแล้ว    ล่วงลับ
           ไปแล้ว  พึงกลับฟื้นขึ้นมาไซร้  พวกเราทุกคน
           ก็จงมาชุมนุมกันร้องไห้ถึงญาติของกันและกัน
           เถิด.
         บรรดาบทเหล่านั้น   บทว่า    เย    รุทนฺติ   ลปนฺติ   จ   ความว่า
ข้าแต่ท่านพราหมณ์  เหล่าชนผู้ต้องให้คร่ำครวญทุกคน   ย่อมร้องไห้ถึง
คนที่ตายไปแล้วนั้นแหละและจักตาย.  เมื่อพวกเขาพากันร้องไห้อยู่อย่าง
นี้   ก็ไม่มีเวลาน้ำตาจะเหือดหน้า    เพราะฉะนั้น   ท่านฤษี     ท่านอย่า
ร้องไห้ไปเลย.    เพราะเหตุไร ?    บทว่า    โรทิตํ    โมฆมาหุ     สนฺโต
ความว่า   เพราะบัณฑิตทั้งหลายกล่าวว่า  การร้องไห้เป็นสิ่งไร้ผล.  บทว่า
มโต    เปโต       ความว่า     ถ้าหากคนที่ตายแล้วนั้นถึงการนับว่า   เป็นผู้
ล่วงลับไปแล้ว   จะพึงฟื้นขึ้นมาเพราะการร้องไห้ไซร้.   เมื่อเป็นเช่นนั้น
พวกเราแม้ทุกคน      ก็จงไปชุมนุมกันร้องให้ถึงญาติของกันและกันเถิด.
พวกเราจงออกไปเถิดเฝ้ากันอยู่ทำไม.
         ดาบสได้ฟังคำนั้นแล้ว   กลับได้สติ   ปราศจากความเศร้าโศกเช็ด
น้ำตาแล้วได้กล่าวคาถาที่เหลือ   ด้วยการสดุดีท้าวสักกะว่า :-