อาตมภาพถูกไฟ    คือความโศกแผดเผา
           แล้วหนอ.  มหาบพิตรทรงช่วยดับความร้อนรน
           ทุกอย่างให้หายไป   เหมือนเอาน้ำดับไฟที่ไหม้
           เปรียงก็ปานกัน   มหาบพิตร  ได้ทรงถอนลูกศร
           คือความโศก   อันปักอยู่ที่หัวอกของอาตมภาพ
           ออกไปแล้ว          เมื่ออาตมภาพถูกความโศก
           ครอบงำ     มหาบพิตรได้ทรงบรรเทาความโศก
           ถึงบุตรนั้นเสียได้  ข้าแต่ท้าวสักกะ    อาตมภาพ
           นั้นเป็นผู้มีลูกศรคือความโศก    อันมหาบพิตร
           ทรงถอนออกแล้ว  หายโศกแล้ว.     ใจก็ไม่ขุ่น
           มัว  ทั้งจะไม่เศร้าโศก ไม่ร้องไห้ต่อไป  เพราะ
           ได้ฟังเทพดำรัสของมหาบพิตรแล้ว.
         ท้าวสักกะครั้นทรงโอวาทดาบสอย่างนี้แล้ว   ได้เสด็จไปสู่ที่ประ-
ทับของพระองค์นั่นเอง.
         พระศาสดาครั้นทรงนำพระธรรมเทศนานี้มาประกาศสัจธรรมทั้ง
๔  แล้ว   ทรงประชุมชาดกไว้ว่า   ลูกช้างในครั้งนั้น    ได้แก่สามเณรใน
บัดนี้   ดาบส  ได้แก่หลวงตา   ส่วนท้าวสักกะ ได้แก่เราตถาคต  ฉะนั้นแล.
                      จบ  อรรถกถาโสมทัตตชาดกที่  ๕