ตองกล้วยแรกผลิ    ฉะนั้น   ข้าแต่พระทูล
           กระหม่อมจอมคน   ขอพระองค์ทรงเสวยราช-
           สมบัติ   ทรงดูแลหม่อมฉันเถิด    และอย่าทรง
           ทะยานไปสู่พรหมจรรย์ที่ให้ผลตามกาลเวลา.
         [๑๐๘๒]   เราเห็นกุมารีรุ่นสาว    ผู้มีรูปร่างสวยงาม
           มีผิวพรรณเกลี้ยงเกลา      มีทรวดทรงเฉิดฉาย
           อ่อนละมุนละไมเหมือนเถากาลวัลลี    ต้องลม
           โชย    เอนตัวเข้าใกล้ชายเหมือนยั่วยวนชายอยู่
           ฉะนั้น.
         [๑๐๘๓]   ต่อมาเราได้เห็นนารีคนนั้น   มีความชรา
           มีอายุล่วงไป ๘๐ ปี ๙๐ ปี    ถือไม้เท้าสั่นงกงัน
           มีร่างกายโค้งค้อมลงเหมือนกลอนเรือนเดินไป.
         [๑๐๘๔]   เราครุ่นคิดถึงคุณและโทษของรูปนั้นอยู่
           นั่นเอง       จึงนอนอยู่กลางที่นอนแต่คนเดียว
           เราเมื่อพิจารณาเห็นว่า    ถึงเราก็จะเป็นอย่างนี้
           จึงไม่ยืนดีในเรือน      เวลานี้เป็นเวลาแห่งการ
           ประพฤติพรหมจรรย์.