[๑๐๘๕]  ความยินดีของผู้อยู่ครองเรือนนี่แหละ.
           เป็นเสมือนเชือกผูกเหนี่ยวไว้  ธีรชนตัดเชือก
           นี้ได้แล้ว  ไม่อาลัยไยดี  จะละกามสุข  แล้วหลีก
           เว้นหนี้.
                               จบ  สุสีมชาดกที่  ๖

อรรถกถาสุสีมชาดกที่  ๖

         พระศาสดาเมื่อประทับอยู่   ณ   พระวิหารเชตวัน   ทรงปรารภ
มหาภิเนษกรมณ์   แล้วตรัสเรื่องนี้  มีคำเริ่มต้นว่า   กาฬานิ  เกสานิ  ปุเร
อเหสุํ  ดังนี้.
         ในสมัยนั้น   ภิกษุทั้งหลายพากันนั่งที่ธรรมสภา   พรรณนาถึง
การเสด็จออกอภิเนษกรมณ์ของพระทศพล.  พระศาสดาเสด็จมาถึง  แล้ว
ตรัสถามว่า   ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย   เธอทั้งหลายนั่งสนทนากันด้วยเรื่อง
อะไรหนอ ?  เมื่อภิกษุทั้งหลายกราบทูลว่า   ด้วยเรื่องชื่อนี้    แล้วตรัสว่า
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย       การที่เราตถาคตผู้บำเพ็ญบารมีเต็มแล้วมากมาย
หลายแสนโกฏิกัปป์ออกสู่มหาภิเนษกรมณ์ในบัดนี้   ไม่น่าอัศจรรย์   แม้
ในกาลก่อนเราตถาคตก็ทอดทิ้งราชสมบัติ      ในกาสิกรัฐประมาณสาม-
ร้อยโยชน์ออกสู่อภิเนษกรมณ์เหมือนกัน       แล้วได้ทรงนำเอาเรื่องใน
อดีตมาสาธก   ดังต่อไปนี้ :-