| [๑๐๙๑] เพราะว่าต้นไม้ทั้งหลายที่งอกขึ้น จะ |
| เจริญเติบโตขึ้นเลยต้นไม้เจ้าป่า ที่มีลำต้นใหญ่ |
| ไป. ข้าแต่ พญาครุฑ เพราะฉะนั้น ข้าพเจ้า |
| มองเห็นภัยที่ยังไม่มาถึง จึงสั่นสะท้านอยู่. |
| [๑๐๙๒] ธีรชนควรระแวงภัยที่ควรระแวง ควร |
| ระวังภัยที่ยังไม่มาถึง ธีรชนย่อมพิจารณาเห็น |
| โลกทั้ง ๒ เพราะภัยในอนาคต. |
| จบ โกฏสิมพลิชาดกที่ ๗ |
| |
| อรรถกถาโกฏสิมพลิชาดกที่ ๗ |
| |
| พระศาสดาเมื่อประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน ทรงปรารภ |
| การข่มกิเลสแล้ว จึงตรัสเรื่องนี้ มีคำเริ่มต้นว่า อหํ ทสสตพฺยามํ |
| ดังนี้ เรื่องจักมีแจ้งชัดในปัญญาสชาดก. |
| แต่ในที่นี้ พระศาสดาทรงเห็นภิกษุทั้งหลายประมาณ ๕๐๐ รูป |
| ถูกกามวิตกครอบงำ ภายในโกฏิสัณฐารกะ จึงทรงประชุมสงฆ์ ตรัสว่า |
| ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ขึ้นชื่อว่า ถึงที่ควรระแวง ก็ควรระแวง ขึ้นชื่อว่า |
| กิเลสทั้งหลาย เมื่อเจริญขึ้นก็ย่อมทำลายเรา เหมือนต้นไทรเป็นต้น |
| เมื่อเติบโตขึ้น ก็ทำลายต้นไม้ฉะนั้น ด้วยเหตุนั้น ในปางบรรพ์เทวดา |
| ผู้เกิดที่โกฏสิมพลีงิ้วใหญ่ เห็นนกตัว ๑ กินลูกนิโครธ ถ่ายอุจจาระรด |