| เราได้เอาพญานาคยาวตั้งพันวามาแล้ว |
| ท่านทรงพญานาคนั้น และเราอยู่ได้ไม่สั่น |
| สะท้าน. ดูก่อนโกฏสิมพลีเทพบุตร ก็เพราะ |
| เหตุอะไร ? ท่านเมื่อทรงนกตัวเล็ก ๆ นี้ ที่มีเนื้อ |
| น้อยกว่าเรา จึงกลัวตัวสั่นสะท้านไป. |
| บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า ทสสตพยามํ ความว่า ยาวพันวา |
| บทว่า อุรคมาทาย อาคโต ความว่า เราเอางูตัวใหญ่มา ณ ที่นี้อย่างนี้. |
| บทว่า ตญฺจ มญฺจ ความว่า ทั้งงูตัวใหญ่ทั้งฉัน. บทว่า ธารยํ |
| ได้แก่ ธารยมาโพ คือทรงไว้อยู่. บทว่า พฺยถสิ ความว่า สั่นเทิ้ม |
| อยู่. บทว่า กิมตฺถํ ความว่า พญาครุฑถามว่า ประโยชน์อะไร |
| คือเพราะเหตุอะไร ? พญาครุฑเรียกเทพบุตรตามนามของต้นไม้ว่า |
| โกฏสิมพลี. เพราะว่าต้นสิมพลี คือต้นงิ้วต้นนั้น ได้ชื่อว่า โกฏสิมพลี |
| เพราะมีลำต้นและกิ่งก้านใหญ่ แม้เทพบุตรผู้สิงอยู่บนต้นโกฏสิมพลีนั้น |
| ก็ได้ชื่ออย่างนั้นเหมือนกัน. |
| ลำดับนั้น เทพบุตรเมื่อจะกล่าวถึงเหตุแห่งการสั่นสะท้านนั้น |
| จึงได้กล่าวคาถา ๔ คาถาว่า :- |
| ดูก่อนพญาครุฑ ท่านมีเนื้อเป็นภัก- |
| ษาหาร นกตัวนี้มีผลไม้เป็นภักษาหาร นกตัวนี้ |