๘.  ธูมการิชาดก

ว่าด้วยความเศร้าโศกเพราะได้ใหม่ลืมเก่า

         [๑๐๙๓]   พระเจ้ายุธิฏฐิละผู้ทรงใคร่ในธรรม    ได้
           ตรัสถามวิธูรบัณฑิตแล้วว่า     ดูก่อนพราหมณ์
           ท่านรู้บ้างไหม ? ใครคนหนึ่งกำลังเศร้าโศกมาก.
         [๑๐๙๔]   พราหมณ์วาเสฏฐะผู้มีฟืนมาก    อยู่ในป่า
           กับฝูงแพะไม่เฉื่อยชา  ได้ก่อไฟให้เกิดควันทั้ง
           กลางคืนทั้งกลางวัน.
         [๑๐๙๕]   ชะมดทั้งหลายถูกยุงรบกวน   ได้พากัน
           เข้าไปอาศัยอยู่ในสำนักของพราหมณ์นั้นตลอด
           ฤดูฝนเพราะกลิ่นควันนั้น.
         [๑๐๙๖]   พราหมณ์นั้นเอาใจใส่ชะมด ไม่เอาใจใส่
           แพะทั้งหลายว่า        จะมาเข้าคอกหรือจะไปป่า
           แพะเหล่านั้นของเขาจึงหายไปแล้ว.
         [๑๐๙๗]   แต่ในสารทกาล      ในป่าที่ยุงซาลงแล้ว
           ชะมดทั้งหลายก็ไปสู่ยอดเขา  และที่ที่เป็นต้น
           น้ำลำธาร.