ที่นั้นมีสีเหมือนสีทองแล้วทำความเสน่หาในชะมดเหล่านั้น         กระทำ
สักการะแพะให้แก่ชะมดทั้งหลายโดยไม่คำนึงแพะ  เมื่อเหล่าชะมดหนีไป
ป่าหิมพานต์ในสารทกาล   และเมื่อแพะทั้งหลายหายไปแล้วไม่เห็นชะมด
จึงเป็นโรคผอมเหลือง   เพราะความโศกถึงความสิ้นชีวิตแล้ว.  พราหมณ์
คนนี้ทำการสงเคราะห์สัตว์ที่จรมา        จึงเศร้าโศกลำบากถึงความพินาศ
มากกว่าพระองค์ร้อยเท่าพันเท่า   ดังนี้   จึงได้กล่าวคาถาเหล่านี้ว่า :-
                        พราหมณ์วาเสฏฐะผู้มีฟืนมากอยู่ในป่า
           กับฝูงแพะไม่เฉื่อยชา     ได้ก่อไฟให้เกิดควัน
           ทั้งกลางคืนทั้งกลางวัน.   ชะมดทั้งหลายถูกยุง
           รบกวน    ได้พากันเข้าไปอาศัยอยู่ในสำนักของ
           พราหมณ์นั้นตลอดฤดูฝน  เพราะกลิ่นควันนั้น.
           พราหมณ์นั้นเอาใจใส่ชะมด      ไม่เอาใจใส่แพะ
           ทั้งหลายว่า   จะมาเข้าคอกหรือจะไปป่า    แพะ
           เหล่านั้นของเขาจึงหายไปแล้ว. แต่ในสารทกาล
           ในป่าที่ยุงซาลงแล้ว  ชะมดทั้งหลายก็ไปสู่ยอด
           เขาและที่ที่เป็นต้นน้ำลำธาร.      พราหมณ์เห็น
           ชะมดทั้งหลายไปแล้ว      และแพะทั้งหลายถึง
           ความวิบัติแล้ว   ก็ซูบผอมมีผิวพรรณซีด  และ