ที่เป็นความไม่รู้ในวัตถุ ๘ ประการ  มีทุกข์เป็นต้น  อันพระมหาขีณาสพ
เหล่าใดคลายแล้ว  คือละได้แล้ว.  ดูก่อนเทวดา  เมื่อพระอริยเจ้าเหล่านั้น
ตื่นอยู่  โดยอาการทั้งปวง  ข้าพเจ้าชื่อว่าเป็นผู้หลับแล้ว   เพราะหมายเอา
พระอริยเจ้าเหล่านั้น.     บทว่า    เอวํ    ชาครตํ    ความว่า    ข้าพเจ้าชื่อว่า
เป็นผู้หลับแล้ว ในระหว่างพระอริยเจ้าทั้งหลายผู้ตื่นอยู่  ด้วยเหตุอย่างนี้
ดังนี้.  ในทุก ๆ บท  มีนัยนี้.
         เมื่อพระมหาสัตว์แก้ปัญหาอย่างนี้แล้ว     เทวดาพอใจ     เมื่อจะ
ทำการสดุดีพระมหาสัตว์   จึงกล่าวคาถาสุดท้ายว่า :-
                        ถูกแล้ว   เมื่อพระอริยเจ้าทั้งหลายตื่นอยู่
           ท่านเป็นผู้หลับแล้ว    แต่เมื่อคนทั้งหลายหลับ
           แล้ว  ท่านได้เป็นผู้ตื่นดีแล้ว  ท่านเข้าใจปัญหา
           ข้อนี้ของข้าพเจ้าดีแล้ว     ท่านตอบปัญหาของ
           ข้าพเจ้าถูกต้องแล้ว.
         บรรดาบทเหล่านั้น   บทว่า   สาธุ   เป็นต้น   ความว่า   ท่านแก้
ปัญหาข้อนี้ทำให้ดีแล้ว  คือเจริญแล้ว   ถึงเราก็จะแก้ปัญหาข้อนั้นอย่างนี้
เหมือนกัน.
         เทวดานั้น   ครั้นทำการสดุดีพระมหาสัตว์อย่างนี้แล้ว  ก็เข้าไปสู่
วิมานของตนที่เดียว.