บรรดาบทเหล่านั้น  บทว่า โกสลาธิป  ความว่า พระมหาสัตว์
นั้น  ทรงเป็นใหญ่ยิ่งในแคว้นโกศล   แต่เสด็จประทับอยู่  โดยทรงทำ
ความเป็นใหญ่ยิ่งในเพราะกุศลธรรม      เพราะเหตุนั้น   พระราชเทวี
เมื่อทรงเรียกพระองค์   จึงทูลอย่างนี้.    บทว่า   กุสลาธิป   มีอธิบายว่า
ผู้ทรงมีพระอัธยาศัยเป็นกุศล.    บทว่า    พาฬฺหํ    ปีติมโน    ปภาสสิ
ความว่า   ขอพระองค์โปรดมีพระราชหฤทัย  ประกอบด้วยปีติอย่างเหลือ
เกิน   ตรัสบอก   คือว่า    เพราะฉะนั้น   ขอพระองค์โปรดตรัสบอกเนื้อ
ความของคาถา   คือเนื้อเพลงเหล่านั้น   แก่หม่อมฉันก่อนเถิด.
         ลำดับนั้น      พระมหาสัตว์      เมื่อจะทรงทำเนื้อความของคาถา
ทั้งหลายให้แจ่มชัดแก่พระนาง   จึงได้ภาษิตคาถา ๔ คาถา   ว่า:-
                        เราได้เกิดในตระกูลหนึ่งในนครนี้นั่นเอง
           ได้เป็นลูกจ้างทำงานให้คนอื่น      แต่มีสีลสังวร
           เราออกไปทำงานได้เห็นสมณะ   ๔   รูป       ผู้
           สมบูรณ์ด้วยศีลและอาจาระ       เป็นผู้เยือกเย็น
           ไม่มีอาสวะ   ยังจิตให้เลื่อมใสในท่านเหล่านั้น
           แล้ว      ได้ให้ท่านนั่งบนอาสนะที่ปูด้วยใบไม้
           เลื่อมใสแล้ว       ได้ถวายขนมกุมมาสแก่พระ-
           ปัจเจกพุทธเจ้าทั้งหลาย     ด้วยมือของตนเอง.