นำผลไม้น้อยใหญ่มาให้.    พระราชเทวีประสูติพระราชโอรสแล้ว.   เมื่อ
พระราชโอรสทรงเจริญขึ้นพระนางบรรทมสบาย    ในเช้ามืดวันหนึ่งได้
ตรัสกะทาสปรันตปะเบา ๆ ว่า   เจ้าเมื่อปลงพระชนม์พระราชา ไม่มีใคร
หรือ ?  เขาเมื่อเจรจากับพระนางว่า  ใคร ๆ  มิได้เห็นข้าพระองค์   แต่ว่า
ได้ยินเสียงเขย่ากิ่งไม้   แต่ไม่ทราบว่ากิ่งไม้นั้นมนุษย์หรือสัตว์เดียรฉาน
เขย่า ไม่คราวใดก็คราวหนึ่งภัยจะมาถึงข้าพระองค์  และจักมาจากผู้เขย่า
กิ่งไม้   ดังนี้แล้วจึงกล่าวคาถาที่ ๑  ว่า :-
                        บาปจักมาถึงข้าพระองค์   ภัยจักมาถึงข้า
           พระองค์    เพราะมนุษย์หรือมฤคก็ไม่รู้    เขย่า
           กิ่งไม้ในครั้งนั้น.
         บรรดาบทเหล่านั้น  บทว่า  ปาปํ   ได้แก่สิ่งที่ลามกคือสิ่งที่ไม่น่า
ปรารถนา  ไม่น่ารักใคร่.   บทว่า   ภยํ   ความว่า    แม้ภัยคือความหวาด
เสียวใจจักมาถึงข้าพระองค์ ไม่ใช่ไม่อาจมาถึง.  เพราะเหตุไร ?  เพราะว่า
กิ่งไม้ไหวครั้งนั้นไม่ทราบว่าเพราะมนุษย์หรือมฤค   เพราะฉะนั้นภัยจัก
มาถึงข้าพระองค์จากมนุษย์หรือมฤคนั้นทีเดียว.   คนทั้ง  ๒  นั้นเข้าใจว่า
ปุโรหิตหลับแล้ว.   แต่ปุโรหิตนั้นยังไม่หลับเลย   ได้ยินถ้อยคำของพวก
เขาอยู่.   อยู่มาวันหนึ่งเมื่อทาสปรันตปะไปหาผลไม้น้อยใหญ่    ปุโรหิต
เป็นเหมือนเพ้อระลึกถึงภริยาของตนอยู่  ได้กล่าวคาถาที่  ๒  ว่า :-