ความใคร่ของเราในภรรยาผู้หวาดกลัวที่
           อยู่ไม่ไกลจักทำให้เราผอมเหลือง เหมือนกิ่งไม้
           ทำให้นายปรันตปะผอมเหลืองไป  ฉะนั้น.
         บรรดาบทเหล่านั้น   บทว่า    ภีรุยา    ความว่า    ธรรมดาผู้หญิง
ทั้งหลายย่อมกลัว   เพราะเหตุแม้เพียงเล็กน้อย   เพราะฉะนั้น  ผู้หญิงจึง
ถูกเรียกว่าภีรุ.   บทว่า   อวิทูเร   ความว่า   ปุโรหิตแสดงว่า   ความใคร่
ของเราในนางพราหมณีผู้หวาดกลัว  อยู่ในที่ไม่ใกล้จากที่นี้   คือในที่สุด
ระยะ  ๒ - ๓  โยชน์   เกิดขึ้นแล้วแก่เรา.   พราหมณีนั้นจักทำให้เราผอม
เหลืองแน่นอน.   บทว่า  สาว  สาขา  มีเนื้อความว่า   ก็ด้วยคำนี้   ปุโรหิต
แสดงอุปมาอยู่ว่า   กิ่งไม้ทำให้ปรันตปะเองผอมเหลืองฉันใด    พราหมณี
นั้นก็ฉันนั้น    ทำให้เราผอมเหลือง.    ดังนั้นพราหมณ์จึงกล่าวคาถานั่น
แหละแต่ไม่บอกความหมาย.  เพราะฉะนั้น  กิจจึงไม่ปรากฏแก่พระราช-
เทวีเพราะคาถานี้.
         ลำดับนั้น  พระราชเทวีจึงกล่าวกะปุโรหิตนั้นว่า ดูก่อนพราหมณ์
ท่านพูดอะไร ?   ฝ่ายปุโรหิตพูดว่า   ข้าพระองค์กำหนดรู้แล้วแหละ   ใน
วันรุ่งขึ้นก็กล่าวคาถาที่   ๓  ว่า :-
                        ภริยาผู้น่ารักใคร่  ไม่มีที่ติอยู่ในบ้าน   จัก
           เศร้าโศกถึงเรา        ความเศร้าโศกจักทำให้เธอ