ผอมเหลือง    เหมือนกิ่งไม้ทำนายปรันตปะให้
           ผอมเหลืองฉะนั้น.
         บรรดาบทเหล่านั้น  บทว่า  โสจยิสฺสติ  ความว่า  จักให้ซูบซีด
เพราะเกิดความเศร้าโศกขึ้น.   บทว่า  กนฺตา  ได้แก่ภริยาผู้น่าปรารถนา.
บทว่า   คาเม  วสํ  มีอธิอบายว่า  อยู่ในเมืองพาราณสี.  บทว่า  อนินฺทิตา
ความว่า  ไม่มีที่ครหาคือทรงไว้ซึ่งรูปร่างที่เลอเลิศ.
         ในวันรุ่งขึ้นปุโรหิตได้กล่าวคาถาที่  ๔  ว่า :-
                        หางตาที่หล่อนชำเลืองมาหาฉันก็ดี   การยิ้ม
           ของหล่อนก็ดี   ถ้อยคำที่หล่อนเปล่งออกมาก็ดี
           มันจักทำให้เราผอมเหลือง  เหมือนกิ่งไม้ทำให้
           นายปรันตปะผอมเหลืองฉะนั้น.
         บรรดาบทเหล่านั้น    บทว่า    ตยา    มํ    หสิตาปงฺคี    ความว่า
หางตาที่หล่อนชำเลืองมาที่ฉัน.    มีคำอธิบายว่า  ดูก่อนนางผู้เจริญ  ดวง
ตาคำที่ตกแต่งดีแล้วเพราะนำสิ่งโสมมออกจากหางตาแล้ว  ด้วยไม้ป้ายยา
หยอดตาที่หล่อนชำเลืองตาแล้วก็ดี  การยิ้มน้อย ๆ ก็ดี  คำพูด. ที่หล่อนพูด
อย่างอ่อนหวานก็ดี     จักทำให้เราผอมเหลืองเหมือนกิ่งไม้ที่เราเขย่าแล้ว
ดังอยู่   ทำให้ปรันตปะผอมแห้งฉะนั้น.  ปาฐะว่า   ปงฺคี  ดังนี้   ก็มี   โดย
เปลี่ยน  จ  อักษรให้เป็น  ป  อักษร  นั่นเอง.