บรรดาบทเหล่านั้น  บทว่า  ตเถว   ตฺวํ   อเวทสิ   ความว่า  เจ้าได้
รู้แล้วอยู่อย่างนั้นเหมือนกัน.   บทว่า   อวญฺจิ  ปิตรํ   มม   ความว่า  เจ้า
ปลอบใจเสด็จพ่อของฉันว่า  พวกเรามาไปอาบน้ำกัน  แล้วปลงพระชนม์
ท่านผู้กำลังสรงสนานอยู่   สับให้เป็นท่อนเล็กท่อนน้อยฝังไว้แล้วพลางไว้
โดยคิดว่า   ถ้าใครจักรู้ไซร้    ภัยแบบนี้จักมาถึงแม้แก่ตัวเรา     แต่ภัยคือ
ความตายนี้แล   บัดนี้ได้มาถึงตัวเจ้าแล้ว.
         พระกุมารครั้นตรัสดังที่กล่าวมาแล้วนี้      แล้วก็ให้ทาสปรันตปะ
นั้นถึงความสิ้นชีวิตฝังไว้แล้ว   เอากิ่งไม้คลุมไว้    ทรงล้างพระขรรค์สรง
สนานแล้วเสด็จไปสู่บรรณศาลาตรัสบอกปุโรหิตนั้น   ถึงภาวะที่ตนได้ฆ่า
แล้ว จึงทรงต่อว่าพระมารดา.  ทั้ง  ๓  คนหารือกันว่า พวกเราจักอยู่ทำไม
ก็ตรงนี้     แล้วจึงได้พากันไปนครพาราณสีนั่นเอง     พระโพธิสัตว์ทรง
ประทานตำแหน่งอุปราชแก่พระกนิษฐา   แล้วทรงบำเพ็ญบุญมีทานเป็น
ต้น   ทรงสร้างทางสวรรค์ให้เต็มที่.
         พระศาสดาครั้นทรงนำพระธรรมเทศนานี้มาแล้ว    ทรงประกาศ
สัจธรรมทั้งหลายแล้ว   ทรงประชุมชาดกไว้ว่า     พระราชาผู้เป็นบิดาใน
ครั้งนั้น  ได้แก่พระเทวทัตในครั้งนี้     ปุโรหิตได้แก่พระอานนท์   ส่วน
พระราชบุตรได้แก่เราตถาคต   ฉะนั้นแล.
                         จบ  อรรถกถาปรันตปชาดกที่  ๑๑