| เสียแล้ว ธรรมอันประเสริฐ เปรียบด้วยท้าว |
| สหัสสเนตร นี้อานุภาพหาที่เปรียบมิได้ ย่อม |
| ไม่ตายในกาลไหน ๆ. |
| [๑๑๒๔] ข้าแต่ท่านผู้ประเสริฐ ในข้อที่ว่า ธรรม |
| สูญแล้วนี้ ข้าพเจ้านึกมั่นใจเอาเอง ในข้อที่ว่า |
| ธรรมไม่มีสูญนี้ ข้าพเจ้ายังสงสัย เพราะ |
| เดี๋ยวนี้ คนมีบาปย่อมมีความสุข. |
| เช่นหญิงสะใภ้ของข้าพเจ้าเป็นหญิงหมัน |
| นางทุบตีขับไล่ข้าพเจ้าแล้วคลอดบุตร เดี๋ยวนี้ |
| นางได้เป็นใหญ่แห่งตระกูลทั้งหมด ข้าพเจ้า |
| ถูกทอดทิ้ง ไม่มีที่พึ่งอยู่คนเดียว. |
| [๑๑๒๕] เรายังเป็นอยู่ ยังไม่ตาย เรามาในที่นี้ |
| เพื่อประโยชน์สำหรับท่านโดยเฉพาะ หญิง |
| สะใภ้คนใดทุบตีขับไล่ท่าน แล้วคลอดบุตร |
| เราจักทำหญิงสะใภ้คนนั้นพร้อมทั้งบุตร ให้ |
| เป็นเถ้าธุลีเดี๋ยวนี้. |
| [๑๑๒๖] ข้าแต่เทวราช พระองค์ทรงพอพระทัย |
| เสด็จมาในที่นี้ เพื่อประโยชน์สำหรับหม่อมฉัน |
๔๕๔
๕๙.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๓ ภาค ๕
๔๕๖ 