อยู่มาวันหนึ่ง      อุบาสกผู้เลี้ยงมารดานั้นไปสู่พระวิหารเชตวัน
เพื่อฟังพระธรรม   ถวายบังคมพระศาสดาแล้ว   นั่ง   ณ  ที่ควรส่วนข้าง
หนึ่ง.   พระบรมศาสดาตรัสถามว่า  อุบาสกท่านไม่ประมาทในบุญกรรม
มิใช่หรือ   ท่านบำเพ็ญมาตาปิตุปัฏฐานกิจมิใช่หรือ ?   เขากราบทูลเรื่อง
ทั้งหมดแด่พระศาสดาว่า   พระเจ้าข้า  ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ  มารดาของ
ข้าพระองค์นำหญิงในตระกูลคนหนึ่งมาเพื่อข้าพระองค์ โดยที่ข้าพระองค์
ไม่ชอบใจเลย    นางนั้นได้ทำอนาจารต่าง ๆ    ข้าแต่พระผู้มีพระภาคเจ้า
ถึงอย่างนี้นางก็ไม่อาจจะแยกข้าพระองค์จากมารดาได้       เดี๋ยวนี้นางได้
บำรุงเลี้ยงมารดาโดยเคารพ.
         พระศาสดาทรงสดับด้วยคำของอุบาสกนั้นแล้ว     มีพระดำรัสว่า
อาวุโส  เดี๋ยวนี้เธอไม่การทำตามคำของหญิงนั้น แต่เมื่อก่อนเธอได้ขับไล่
มารดาของเธอตามคำของนาง    แต่ได้อาศัยเราจึงได้นำมารดามาสู่เรือน
บำรุงเลี้ยงอีก  อุบาสกทูลอาราธนาให้ตรัสเรื่องราว  จึงได้ทรงนำเอาเรื่อง
ในอดีตมาสาธก  ดังต่อไปนี้ :-
         ในอดีตกาล    เมื่อพระเจ้าพรหมทัตครองราชสมบัติอยู่ในนคร-
พาราณสี   กุลบุตรของตระกูลหนึ่ง    เมื่อบิดาตายแล้ว    เขาบูชามารดา
เหมือนเทวดา     ปฏิบัติมารดาโดยทำนองดังกล่าวแล้ว     เรื่องทั้งหมดมี
เนื้อความพิสดารตามทำนองที่กล่าวแล้วในหนหลังนั้นแล.    จับความ