| ลำดับนั้น หญิงนั้นเมื่อจะบอกความแก่ท้าวสักกะเทวราช ได้ |
| กล่าวคาถาที่ ๒ ว่า :- |
| ดูก่อนพราหมณ์ ข้าวสุกคลุกงา ที่ทำ |
| ให้สุกดีนี้ มิใช่เพื่อบริโภคเอง ธรรมคือความ |
| อ่อนน้อมต่อผู้ใหญ่ และธรรมคือสุจริต ๓ |
| ประการ ได้สูญไปแล้ว วันนี้ข้าพเจ้าจักทำการ |
| บูชาธรรมนั้น ในกลางป่าช้า. |
| บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า ธมฺโม ได้แก่ธรรมคือความอ่อนน้อม |
| ต่อผู้เจริญ. และธรรมคือสุจริต ๓ ประการ. |
| บทว่า ตสฺส ปหูนมชฺช ความว่า ข้าพเจ้าจักกระทำมตกภัตร |
| คือภัตรเพื่อผู้ตายนี้ แก่ธรรมนั้น. |
| ต่อจากนั้น ท้าวสักกเทวราช จึงได้ตรัสคาถาที่ ๓ :- |
| ดูก่อนแม่กัจจานี เธอจงตริตรองก่อน |
| แล้วจึงทำการงาน ใครบอกเธอว่า ธรรมสูญ |
| เสียแล้ว ธรรมอันประเสริฐ เปรียบด้วยท้าว |
| สหัสสเนตร มีอานุภาพหาที่เปรียบมิได้ ย่อม |
| ไม่ตายในกาลไหน ๆ. |
๔๖๒
๕๙.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๓ ภาค ๕
๔๖๔ 