ด้วยอานุภาพของท้าวสักกเทวราช    บันดาลให้ลูกสะใภ้   ระลึก
ถึงคุณของมารดา   เขาพากันถามตนในบ้านว่า   มารดาของเราไปไหน ?
ครั้นได้ทราบว่าเดินทางไปป่าช้า      จึงพากันเดินทางไปป่าช้า     พลาง
รำพรรณไปว่า   แม่       แม่     พอเห็นมารดาก็หมอบลงที่เท้ากล่าวขอ
ขมาโทษว่า  ดูก่อนแม่ขอแม่ได้โปรดยกโทษให้แก่ลูกเถิด   ขออย่าได้ถือ
โทษเลย.  แม้มารดาก็รับหลานมาอุ้ม. ทั้งหมดต่างมีความปราโมทย์พากัน
กลับบ้านอยู่กันด้วยความสามัคคี   แต่นั้นมา   ด้วยประการฉะนี้.
         พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสอภิสัมพุทธคาถานี้ว่า :-
                        นางกาติยานี  ได้อยู่ร่วมเรือนกับลูกสะใภ้
           ด้วยความบันเทิง      ทั้งบุตรและหลานต่างช่วย
           กันบำรุงเลี้ยง      ก็เพราะท้าวสักกเทวราชทรง
           อนุเคราะห์.
         บรรดาบทเหล่านั้น   บทว่า   สา  กาติยานี    ความว่า   ดูก่อน
ภิกษุทั้งหลาย   นางกัจจานี   เป็นกัจจายนโคตร.
         บทว่า   เทวานมินฺเทน   อธิคฺคหีตา   ความว่า   คนเหล่านั้น
อันท้าวสักกเทวราชผู้เป็นจอมเทวัน   ทรงอนุเคราะห์แล้ว  จึงอยู่ร่วมกัน
ด้วยความสมัครสมานสามัคคีด้วยอานุภาพของท้าวเธอ.