๒.  อัฏฐสัททชาดก

ว่าด้วยพระนิพพาน

         [๑๑๒๙]   สระมงคลโบกขรณีนี้   แต่ก่อนเป็นที่ลุ่ม
           ลึก   มีน้ำมาก   มีปลามาก   เป็นที่อยู่อาศัยของ
           พญานกยาง  เป็นที่อยู่แห่งบิดาของเรา    บัดนี้
           น้ำแห้ง      วันนี้พวกเราจะพากันเลี้ยงชีพด้วย
           กบ  ถึงพวกเราจะถูกความหิวบีบคั้นถึงเพียงนี้
           จะไม่ละที่อยู่.
         [๑๑๓๐]   ใครจะทำลายนัยน์ตาข้างที่สอง  ของนาย
           พันธุระผู้มีอาวุธในมือให้แตกได้  ใครจักกระทำ
           ลูก    รังของเรา    และตัวเราให้มีความสวัสดีได้.
         [๑๑๓๑]   ดูก่อนมหาบพิตร    คติของกระพี้ไม้นั้น
           มีอยู่เพียงใด   กระพี้ไม้ทั้งหมด  แมลงภู่เจาะกิน
           สิ้นแล้วเพียงนั้น   แมลงภู่หมดอาหารแล้ว   จึง
           ไม่ยินดีในไม้แก่น.
         [๑๑๓๒]   ไฉนหนอเราจึงจะจากที่นี่  ไปให้พ้นจาก