| ราชนิเวศน์เสียได้ บันเทิงใจชมต้นไม้กิ่งไม้ที่ |
| มีดอก ทำรังอาศัยอยู่ตามประสาของเรา. |
| [๑๑๓๓] ไฉนหนอเราจึงจะไปจากที่นี่ ให้พ้นจาก |
| พระราชนิเวศน์ไปเสียได้ เราจักนำหน้าฝูงไป |
| ดื่มน้ำที่ดีเลิศได้. |
| [๑๑๓๔] นายพรานภรตะชาวพาหิกรัฐ นำเราผู้ |
| มัวเมาด้วยกามทั้งหลาย ผู้กำหนัดหมกมุ่นอยู่ |
| ในกามมาแล้ว ลิงนั้นกล่าวว่า ขอความเจริญจง |
| มีแก่ท่าน ขอท่านจงปล่อยข้าพเจ้าเถิด. |
| [๑๑๓๕] เมื่อความมืดมิด ปรากฏเบื้องบนภูเขา |
| อันแข็งคม นางกินรีนั้น ได้กล่าวกะเราด้วย |
| ถ้อยคำอันไพเราะอ่อนหวานว่า ท่านอย่าจรดเท้า |
| ลงบนแผ่นหิน. |
| [๑๑๓๖] เราเห็นพระนิพพาน อันเป็นที่สิ้นชาติ |
| ไม่ต้องกลับมานอนในครรภ์อีก โดยไม่ต้อง |
| สงสัย ความเกิดของเรานี้ มีในที่สุดแล้ว |
๔๖๙
๕๙.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๓ ภาค ๕
๔๗๑ 