การนอนในครรภ์เป็นหนสุดท้ายแล้ว    สงสาร
           เพื่อภพใหม่ต่อไปของเราสิ้นสุดแล้ว.
                           จบ  อัฏฐสัททชาดกที่  ๒

อรรถกถาอัฏฐสัททชาดกที่  ๒

         พระศาสดาเมื่อประทับอยู่   ณ  พระวิหารเชตวัน     ทรงปรารภ
เสียงแสดงความแร้นแค้น     อันน่าสะดุ้งกลัวที่พระเจ้าโกศลได้ทรงสดับ
ในเวลาเที่ยงคืน   จึงตรัสเรื่องนี้    มีคำเริมต้นว่า   อิทํ  ปุเร   นินฺนมาหุ
ดังนี้.       เนื้อเรื่องก็เช่นเดียวกับที่กล่าวมาแล้วในโลหกุมภิชาดก     ใน
จตุกกนิบาตนั่นแหละ.
         ส่วนในเรื่องนี้     เมื่อพระเจ้าโกศลทูลถามว่า     ข้าแต่พระองค์ผู้
เจริญ   จะมีเหตุอะไรเกิดขึ้น   เพราะเสียงที่ข้าพระองค์ได้สดับนี้    พระ-
บรมศาสดาจึงตรัสว่า    มหาบพิตรขอพระองค์อย่าได้ทรงกลัวเลย   จะไม่
มีอันตรายใด ๆ  แก่พระองค์         เพราะเหตุที่ได้ทรงสดับเสียงเหล่านั้น
มหาบพิตร     พระองค์ได้ทรงสดับเสียงแสดงความแร้นแค้นอันน่าสะดุ้ง
กลัวเช่นนี้    แต่พระองค์เดียวก็หามิได้     แม้พระราชาองค์ก่อน ๆ   ก็ได้
สดับเสียงเช่นนี้    แล้วเชื่อคำของพวกพราหมณ์  ประสงค์จะบูชายัญด้วย
สัตว์อย่างละ ๔  ครั้นได้ฟังถ้อยคำของบัณฑิต  จึงรับสั่งให้ปล่อยสัตว์ที่จับ
ไว้เพื่อจะฆ่าบูชายัญ   แล้วให้ตีกลองเป่าประกาศห้ามฆ่าสัตว์ทั่วพระนคร
พระเจ้าโกศลทูลอาราธนาให้ตรัสเรื่องราว    จึงทรงนำเอาเรื่องในอดีตมา
สาธก   ดังต่อไปนี้ :-