เจ้า  ผู้ไปถึงพระราชอุทยาน ท้ายพระราชวัง  เมื่อจะเปล่งอุทานครั้งหนึ่ง
ได้ทำเสียงขึ้น.
         พระเจ้าพาราณสี   ได้ทรงสดับเสียง   ๘   อย่างเหล่านี้แล้ว    ตก
พระทัย   สะดุ้งกลัว  ในวันรุ่งขึ้นจึงตรัสถามพวกพราหมณ์.   พราหมณ์
ทั้งหลายพากันกราบทูลว่า   ข้าแต่มหาราชเจ้า   อันตรายปรากฏแก่พระ-
องค์   พวกข้าพระองค์จักบูชายัญด้วยวิธีสัตว์อย่างละ ๔    เมื่อพระราชา
ทรงอนุญาตว่า     ท่านทั้งหลายจงทำตามชอบใจ   ต่างก็พากันร่าเริงยินดี
ออกจากราชสำนักไปเริ่มยัญญกรรม.
         ครั้งนั้นมาณพ   ผู้เป็นศิษย์ของหัวหน้าพราหมณ์ผู้ทำยัญญกรรม
เป็นผู้มีปัญญาเฉลียวฉลาด กล่าวกะอาจารย์ว่า ข้าแต่อาจารย์ ยัญญกรรม
อย่างนี้    เป็นกรรมหยาบช้ากล้าแข็ง. ไม่เป็นที่น่ายินดี   ก่อความพินาศ
แก่สัตว์เป็นอันมาก    ขอท่านอย่าได้ทำเลย.    อาจารย์กล่าวว่า    พ่อเอย
เจ้าช่างไม่รู้อะไรเสียเลย    ถ้าจักไม่มีอะไรอย่างอื่นขึ้น    พวกเราก็จักได้
กินปลาและเนื้อมากมายก่อน.   มาณพกล่าวว่า   ข้าแต่ท่านอาจารย์   ขอ
ท่านอย่าได้ทำกรรมที่จะให้เกิดในนรก      เพราะอาศัยท้องเลย.      พวก
พราหมณ์ที่เหลือได้ฟังดังนั้นก็โกรธมาณพว่า มาณพเป็นอันตรายต่อลาภ
ของพวกเรา.   เพราะกลัวพราหมณ์เหล่านั้น   มาณพจึงกล่าวว่า   ถ้าเช่น
นั้น  พวกท่านจงทำอุบายกินปลาและเนื้อเถิด   แล้วออกไปนอกพระนคร
พิจารณาดู    สมณะผู้มีธรรม    ซึ่งสามารถจะห้ามพระราชาได้   ไปพระ-
ราชอุทยาน      เห็นพระโพธิสัตว์ไหว้แล้วกล่าวว่า      ข้าแต่ท่านผู้เจริญ