บรรดาบทเหล่านั้น  บทว่า    ยาว   ตสฺสา   คตี   อหุ    ความว่า
กระพี้ไม้นั้น  ได้ให้ความสำเร็จประโยชน์มาแล้วเพียงใด   กระพี้ไม้นั้น
แมลงภู่ก็กัดกินเสียหมดสิ้นเพียงนั้น.
         บทว่า    น   รมตี   ความว่า   พระดาบสทูลว่า   ดูก่อนมหาบพิตร
แมลงภู่นั้น   ออกจากที่นั้นแล้ว   เมื่อไม่เห็นทางที่จะบินไปได้  จึงได้ร้อง
คร่ำครวญอยู่   ขอพระองค์จงให้คนนำแมลงภู่นั้น  ออกจากช่อฟ้าเถิด.
         พระราชารับสั่งให้บุรุษคนหนึ่ง   นำแมลงภู่ออกได้ด้วยอุบาย.
         พระดาบสกราบทูลต่อไปว่า    ดูก่อนมหาบพิตร    ในพระราชวัง
ของพระองค์   มีนกดุเหว่าที่เลี้ยงไว้ตัวหนึ่งมิใช่หรือ ?
         พระราชาตรัสว่า   มีอยู่ขอรับ.
         พระดาบสกราบทูลว่า    ดูก่อนมหาบพิตร     นกดุเหว่านั้นคิดถึง
ไพรสณฑ์ที่ตนเคยอยู่   ดิ้นรนคิดว่า   เมื่อไรหนอเราจึงจะพ้นกรงนี้  ไป
สู่ไพรสณฑ์ที่น่ารื่นรมย์     จึงได้ร้องขึ้นเป็นเสียงที่สี่     แม้เพราะเหตุนี้
ภัยก็มิได้มีแก่พระองค์ดังนี้    แล้วกล่าวคาถาที่  ๔  ความว่า :-
                        ไฉนหนอ  เราจึงจะจากที่นี่ไปให้พ้น   จาก
           ราชนิเวศน์เสียได้บันเทิงใจ  ชมต้นไม้กิ่งไม้ที่
           มีดอก   ทำรังอาศัยอยู่ตามประสาของเรา.