พระดาบสได้กราบทูลว่า  ลิงนั้นกำหนัดอยู่ด้วยกาม  กับฝูงนางลิงในป่า
หิมวันตประเทศเที่ยวไป    ถูกนายพรานชื่อภารตะนำมาที่นี่   บัดนี้   ดิ้น
รนอยากจะไปที่นั้น  จึงได้ร้องขึ้นเป็นเสียงที่หก   แม้เพราะเหตุนั้น  ภัย
ก็มิได้มีแก่พระองค์ดังนี้แล้ว   กล่าวคาถาที่  ๖  ความว่า :-
                        นายพรานภารตะ     ชาวพาหิกรัฐนำเราผู้
           มัวเมาด้วยกามทั้งหลาย   ผู้กำหนัดหมกมุ่นอยู่
           ในกามมาแล้ว   ลิงนั้นกล่าวว่า   ขอความเจริญ
           จงมีแต่ท่าน   ขอท่านจงปล่อยข้าพเจ้าเถิด.
         บรรดาบทเหล่านั้น   บทว่า   พาหิโก   ได้แก่นายพรานภารตะ
ชาวพาหิกรัฐ.
         บทว่า  ภทฺทมตฺถุ   เต  วานรนั้นกล่าวความข้อนี้ว่า   ขอความ
เจริญจงมีแก่ท่าน   ขอท่านจงปล่อยข้าพเจ้าเถิด.
         พระมหาสัตว์ขอให้พระราชาทรงปล่อยลิงนั้นแล้ว  ทูลถามต่อไปว่า
ในพระราชวังของพระองค์  มีกินนรที่เลี้ยงไว้มิใช่หรือ ?   เมื่อพระราชา.
ตรัสว่า  มี  จึงกราบทูลว่า  ดูก่อนมหาบพิตร  กินนรนั้น   คิดถึงคุณที่
นางกินรีทำไว้แก่ตน   เร่าร้อนเพราะกิเลส   จึงได้ร้องขึ้นเป็นเสียงที่เจ็ด
ด้วยว่าวันหนึ่งกินนรนั้น     ขึ้นไปสู่ยอดเขาตุงคบรรพต    กับนางกินรี
พากันเลือกเก็บดอกไม้ที่มีสีงาม    กลิ่นหอม    และมีรสอร่อยนานาชนิด
ประดับกายตน   ไม่ได้กำหนดพระอาทิตย์ที่กำลังจะอัสดงคต     เมื่อพระ-