อาทิตย์อัสดงคตแล้ว  ความมืดได้มีแก่กินนรและกินรี  ผู้กำลังลงจากยอด
เขา    นางกินรีได้กล่าวกะกินนรว่า    ที่รักมืดเหลือเกิน     ท่านจงระวัง
ก้าวลงอย่าให้พลาด แล้วจับมือก้าวลงไป  กินนรคิดถึงคำของนางกินรีนั้น
จึงได้ร้องขึ้น   แม้เพราะเหตุนั้น   ภัยก็มิได้มีแก่พระองค์   ดังนี้   เมื่อจะ
การทำเรื่องราวนั้นได้ปรากฏ    โดยที่กำหนดรู้ได้ด้วยญาณของตน   จึง
กล่าวคาถาที่  ๗  ความว่า :-
                        เมื่อความมืดมิด    ปรากฏเบื้องบนภูเขา
           อันแข็งคม   นางกินรีนั้น    ได้กล่าวกะเราด้วย
           ถ้อยคำอันไพเราะอ่อนหวาน   ท่านอย่าจรดเท้า
           ลงบนแผ่นหิน.
         บรรดาบทเหล่านั้น  บทว่า   อนฺธการติมิสฺสาย   ความว่า  เมื่อ
ความมืดอันกระทำความบอด   ปรากฏ.
         บทว่า   ตุงฺเค   แปลว่า   แหลมคม.
         บทว่า    สณฺเหน    มุทุนา    ความว่า   ด้วยถ้อยคำอันไพเราะ
อ่อนหวาน.
         ย  อักษร  ในบทว่า  มา  ปาทํ   ขณิยฺสมินิ   นี้   ท่านถือเอาด้วย
อำนาจแห่งพยัญชนะสนธิ.   มีคำอธิบายดังนี้   นางกินรีนั้นได้พูดกะเรา
ด้วยวาจาอันอ่อนหวานนุ่มนวลว่า.  ที่รักท่านอย่าประมาท    ท่านอย่ากด