| คนทั้งหลายรู้จักภูเขาลูกนี้ว่า ชื่อว่า เนรุ |
| เป็นภูเขาชั้นยอดกว่าภูเขาทั้งหลาย สัตว์ทุก |
| ชนิดอยู่ในภูเขานี้สีสวยหมด. |
| บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า อิธ วณฺเณน ความว่า สัตว์ |
| ทั้งหลายในเนรุบรรพตนี้ เป็นผู้มีสีสวย เพราะรัศมีภูเขา . |
| น้องชายได้ยินคำนั้นแล้ว ได้กล่าวคาถาที่เหลือว่า :- |
| ณ ที่ใดมีแต่ความไม่นับถือกัน การ |
| ดูหมิ่นสัตบุรุษ หรือการนับถือคนเลว ณ ที่นั้น |
| คนมีอำนาจไม่ควรอยู่. แต่ในที่ใดเขาบูชาทั้ง |
| คนเกียจคร้าน ทั้งคนขยัน ทั้งคนกล้าหาญ |
| ทั้งคนขลาด สัตบุรุษทั้งหลาย จะไปอยู่ใน |
| ที่นั้นที่ไม่ทำให้ไม่แปลกกัน. เขาเนรุนี้ จะไม่ |
| คบคนที่เลว คนชั้นสูง และคนขนาดกลาง |
| เขาเนรุทำให้สัตว์ไม่แตกต่างกัน เชิญเถิด |
| พวกเราจะละทิ้งเขาเนรุนั้นเสีย. |
| บรรดาบทเหล่านั้น คาถาที่หนึ่งมีเนื้อความว่า ณ ที่ใดมีทั้งการ |
| ไม่นับถือ ทั้งการดูหมิ่น หรือการปราศจากความนับถือ ด้วยอำนาจ |
๔๘
๕๙.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๓ ภาค ๕
๕๐ 