| พันทั้งหมด ข้าพเจ้ายกให้ท่าน ขอความ |
| เจริญจงมีแก่ท่าน และจงประกาศข้าพเจ้าว่า |
| เป็นทาสีเถิด. |
| บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า กายูรํ ได้แก่ ร้อยสำหรับสวม |
| ประดับที่คอ. |
| บทว่า สาวยา ความว่า ท่านจงประกาศในท่ามกลางมหาชน |
| ยึดข้าพเจ้า เป็นทาสีเถิด. |
| ต่อจากนั้น เมื่อโจรสัตตุกะกล่าวคาถาที่สองตามอัธยาศัยของตน |
| ความว่า :- |
| แน่ะ แม่คนงาม เจ้าจงเปลื้องเครื่อง |
| ประดับออก อย่ามัวร่ำไรให้มากไปเลย เราไม่ |
| รับรู้อะไรทั้งนั้น เรานำเจ้ามาเพื่อทรัพย์อย่าง |
| เดียวเท่านั้น. |
| ดังนี้แล้ว นางสุลสาฉุกคิดถึงเหตุที่จะเอาตัวรอดได้ คิดว่า โจร |
| นี้จักไม่ยอมละชีวิตเรา เราจักใช้อุบายนี้ผลักโจรนี้ให้ตกลงในเหว ให้ |
| ตายเสียก่อน ดังนี้แล้วกล่าวคาถา ๒ คาถา ความว่า :- |
| ฉันมานึกถึงตัวเอง แต่น้อยคุ้มใหญ่ |
| ฉันไม่ได้รู้จักรักชายอื่น ยิ่งไปกว่าท่านเลย. |
๔๙๐
๕๙.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๓ ภาค ๕
๔๙๒ 