| องค์นั้น อันคุณความดีคุ้มครองแล้ว ย่อมไม่ |
| เสื่อมจากสิริ. |
| [๑๑๔๙] กษัตริย์เหล่าใด ถูกอคติครอบงำ ไม่ |
| ทรงพิจารณาเสียก่อนแล้วทำลงไป ทรงลง |
| พระอาชญาโดยผลุนผลัน กษัตริย์เหล่านั้น |
| ประกอบไปด้วยโทษ น่าติเตียน ย่อมละทิ้ง |
| ชีวิตไป และพ้นไปจากโลกนี้แล้ว ก็ย่อม |
| ไปสู่ทุคติ. |
| [๑๑๕๐] พระราชาเหล่าใด ทรงยินดีแล้วในทศ- |
| พิธราชธรรม อันพระอริยเจ้าประกาศไว้ พระ- |
| ราชาเหล่านั้นเป็นผู้ประเสริฐ ด้วยกาย วาจา |
| และใจ พระราชาเหล่านั้น ทรงดำรงมั่น อยู่ |
| ในขันติ โสรัจจะ และสมาธิ ย่อมถึงโลก |
| ทั้งสองโดยวิธีอย่างนั้น. |
| [๑๑๕๑] เราเป็นพระราชาผู้เป็นใหญ่ของสัตว์และ |
| มนุษย์ทั้งหลาย ถ้าเราโกรธขึ้นมา เราก็ตั้งตน |
| ไว้ในแบบอย่างที่โบราณราชแต่งตั้งไว้ คอย |
๔๙๕
๕๙.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๓ ภาค ๕
๔๙๗ 