| ห้ามปรามประชาชนอยู่อย่างนั้น ลงอาชญา |
| โดยอุบายอันแยบคายด้วยความปราณี. |
| [๑๑๕๒] ข้าแต่กษัตริย์ผู้ชนาธิปัตย์ บริวาร |
| สมบัติ และปัญญา มิได้ละพระองค์ในกาล |
| ไหน ๆ เลย พระองค์มิได้มักกริ้วโกรธ มี |
| พระหฤทัยผ่องใสอยู่เป็นนิตย์ ขอพระองค์ |
| ทรงปราศจากทุกข์ บำรุงพระชนม์ชีพ ยืนอยู่ |
| ตลอดร้อยพรรษาเถิด. |
| [๑๑๕๓] ข้าแต่กษัตริย์ ขอพระองค์จงประกอบ |
| ด้วยคุณธรรมเหล่านี้ คือโบราณราชวัตรมั่นคง |
| พระราชทานอภัยให้ทูลเตือนได้ ไม่ทรงกริ้ว- |
| โกรธมีความสุขสำราญไม่เดือดร้อน ปกครอง |
| แผ่นดินให้ร่มเย็น แม้จุติจากโลกนี้ไปแล้ว ก็ |
| จงทรงถึงสุคติเถิด. |
| [๑๑๕๓] พระเจ้าธรรมิกราช ทรงฉลาดในอุบาย |
| เมื่อครองราชสมบัติด้วยอุบายอันเป็นธรรม คือ |
| กุศลธรรมบถ ๑๐ อันบัณฑิตแนะนำกล่าวไว้ดี |
๔๙๖
๕๙.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๓ ภาค ๕
๔๙๘ 