พอล่วงไปปีที่  ๓    นายสุมังคละได้พาลูกเมียมา.  อำมาตย์รู้ว่า  พระราชา
มีพระทัยอ่อนลงแล้ว   จึงพานายสุมังคละ ไปยืนที่ประตูพระราชวัง  แล้ว
กราบทูลพระราชาว่า    นายสุมังคละมา.     พระราชารับสั่งให้เรียกนาย
สุมังคละมา    ทรงทำปฏิสัณถาร   แล้วตรัสว่า   สุมังคละ   เหตุไรท่านจึง
ฆ่าพระปัจเจกพุทธเจ้าผู้เป็นบุญเขตของเราเสีย ?   นายสุมังคละกราบทูล
ว่า   ข้าแต่พระองค์ผู้สมมติเทพ   ข้าพระองค์มิได้มีเจตนาฆ่าพระปัจเจก-
พุทธเจ้า   ข้าพระองค์เข้าใจผิด    คิดว่าเป็นเนื้อจึงได้ยิงไป    ดังนี้แล้วได้
กราบทูลเหตุการณ์ที่เป็นมานั้นให้ทรงทราบ.   ลำดับนั้น   พระราชาทรง
ปลอบโยนเขาว่า   ถ้าเช่นนั้น     ท่านอย่ากลัวเลย     แล้วตั้งให้เป็นผู้เฝ้า
พระราชอุทยานอีก.
         ลำดับนั้น   อำมาตย์ได้กราบทูลถามว่า  ข้าแต่พระองค์ผู้สมมติเทพ
เหตุไรพระองค์    แม้ได้ฟังคุณของนายสุมังคละถึง  ๒ ครั้ง     ก็ไม่ตรัส
อะไร  ๆ     แต่พอได้ฟังในครั้งที่  ๓       เหตุไรจึงทรงเรียกมาอนุเคราะห์.
พระราชาตรัสว่า   แน่ะพ่อ   ธรรมดาพระราชากำลังพิโรธ     ทำอะไรลง
ไปด้วยความผลุนผลันไม่สมควร   ฉะนั้นครั้งก่อน ๆ เราจึงนิ่งเสีย   ครั้ง
ที่  ๓  เรารู้ใจของเราว่า      ความโกรธนายสุมังคละอ่อนลงแล้ว     จึงให้
เรียกเขามา  ดังนี้    เมื่อจะทรงแสดงราชวัตร  ได้ตรัสคาถาเหล่านี้  ความ
ว่า :-