| พระเจ้าแผ่นดินทรงรู้ว่า เรากำลังกริ้วจัด |
| ไม่พึงลงอาชญา อันไม่สมควรแก่ตน โดยไม่ |
| ใช่ฐานะก่อน พึงเพิกถอนความทุกข์ของผู้อัน |
| อย่างร้ายแรงไว้. |
| เมื่อใดพึงรู้ว่าจิตของตนผ่องใส พึงใคร่ |
| ครวญความผิดที่ผู้อื่นทำไว้ พึงพิจารณาให้เห็น |
| แจ่มแจ้งด้วยตนเองว่า นี้ส่วนประโยชน์ นี่ |
| ส่วนโทษ เมื่อนั้น จึงปรับไหมบุคคลนั้น ๆ |
| ตามสมควร. |
| อนึ่ง พระเจ้าแผ่นดิน พระองค์ใดไม่ |
| ถูกอคติครอบงำ ย่อมแนะนำผู้อื่นที่ควรแนะนำ |
| และไม่ควรแนะนำได้ พระเจ้าแผ่นดินพระ- |
| องค์นั้น ข้อว่าไม่เผาผู้อื่นและพระองค์เอง |
| พระเจ้าแผ่นดินพระองค์ใดในโลกนี้ ทรงลง |
| อาชญาสมควรแก่โทษ พระเจ้าแผ่นดินพระ- |
| องค์นั้น อันคุณงามความดี คุ้มครองแล้ว ย่อม |
| ไม่เสื่อมจากสิริ. |
๕๐๑
๕๙.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๓ ภาค ๕
๕๐๓ 