เมื่อพระเจ้าพรหมทัต    ตรัสแสดงคุณของพระองค์ด้วยคาถา  ๖
คาถาอย่างนี้แล้ว   ราชบริษัททั้งหมดพากันชื่นชมยินดี   กล่าวสรรเสริญ
คุณของพระราชาว่า    คุณสมบัติคือศีล   และอาจาระนี้    สมควรแก่พวก
เราทีเดียว.   ส่วนนายสุมังคละ   เมื่อพวกบริษัทกล่าวจบแล้ว     ก็ลุกขึ้น
ถวายบังคมพระราชา      ประคองอัญชลีกล่าวสรรเสริญพระราชา   ได้
กล่าวคาถา ๓ คาถาความว่า :-
                        ข้าแต่กษัตริย์ผู้ชนาธิปัตย์  บริวารสมบัติ
           และปัญญา     มิได้ละพระองค์ในกาลไหน  ๆ
           เลย   พระองค์มิได้มักกริ้วโกรธ    มีพระหฤทัย
           ผ่องใสอยู่เป็นนิตย์   ขอพระองค์ทรงปราศจาก
           ทุกข์    บำรุงพระชนม์ชีพ    ยืนอยู่ตลอดร้อย
           พรรษาเถิด.
                        ข้าแต่กษัตริย์     ขอพระองค์จงประกอบ
           ด้วยคุณธรรมเหล่านี้  คือ  โบราณราชวัตรมั่นคง
           พระราชทานอภัยให้ทูลเตือนได้   ไม่ทรงกริ้ว-
           โกรธ   มีความสุขสำราญไม่เดือดร้อน  ปกครอง
           แผ่นดินให้ร่มเย็น   แม้จุติจากโลกนี้ไปแล้ว  ก็
           จงทรงถึงสุคติเถิด.