พระเจ้าธรรมิกราช     ทรงฉลาดในอุบาย
           เมื่อครองราชสมบัติด้วยอุบายอันเป็นธรรม คือ
           กุศลกรรมบถ  ๑๐  อันบัณฑิตแนะนำกล่าวไว้ดี
           แล้วอย่างนี้  พึงยังมหาชนผู้กำเริบร้อนกายและ
           จิต  ให้ดับหายไป   เหมือนมหาเมฆ   ยังแผ่น-
           ดินให้ชุ่นชื่นด้วยน้ำ   ฉะนั้น.
         บรรดาบทเหล่านั้น   บทว่า    สิรี   จ   ลกฺขี   จ   ได้แก่   บริวาร
สมบัติ   และปัญญา.
         บทว่า   อนีโฆ   แปลว่า   จงเป็นผู้ปราศจากทุกข์.
         บทว่า   อุเปต   ขตฺติย   ความว่า  ข้าแต่บรมกษัตริย์  ขอพระองค์
จงประกอบด้วยคุณธรรมเหล่านี้.   พระบาลีก็อย่างเดียวกันนี้แหละ.
         บทว่า    €ิตมาริยวตฺตี   ความว่า   โบราณราชวัตร   กล่าวคือทศ-
พิธราชธรรม   ชื่อว่า  ฐิตอริยวัตร  จงเป็นผู้ดำรงมั่นในราชธรรม  เพราะ
ตั้งมั่นอยู่ในโบราณราชวัตร  คือทศพิธราชธรรมนั้น.
         บทว่า  อนุปฺปีฬ   ปสาส   เมทนึ   ความว่า   และจงปกครอง
แผ่นดิน  ไม่ให้พสกนิกรเดือดร้อน.
         พระบาลีก็อย่างเดียวกันนี้แหละ.