| ๕. อาสังกชาดก |
| |
| ว่าด้วยเรื่องความหวัง |
| |
| [๘๕๕] เถาวัลย์ชื่ออาสาวดี เกิดในส่วนจิตรลดา- |
| วัน พันปีมันจึงจะออกผล ๆ หนึ่ง. |
| [๘๕๖] เมื่อมีผลระยะไกลถึงเพียงนั้น ทวยเทพ |
| ก็ยังพากันไปเยือนมันอยู่บ่อย ๆ ข้าแต่พระราชา |
| ขอพระองค์จงทรงจำนงหวังไว้เถิด เพราะว่า |
| ความหวังที่มีผลเป็นเหตุให้เกิดความสุข. |
| [๘๕๗] ปักษีนั้นหวังอยู่นั่นเอง นกนั้นหวังอยู่ |
| นั่นเอง ความหวังของมันมีอยู่ไกลถึงเพียงนั้น |
| ก็ยังสำเร็จได้ ข้าแต่พระราชา ขอพระองค์จง |
| ทรงจำนงหวังไว้ เพราะว่าความหวังที่มีผล |
| เป็นเหตุให้เกิดความสุข. |
| [๘๕๘] เธอให้ฉันเอิบอิ่มด้วยวาจา แต่หาให้ |
| เอิบอิ่มด้วยสิ่งที่ควรทำไม่ เหมือนดอกหงอน |
| ไก่มีสีสวย แต่ไม่มีกลิ่น. |
๕๐
๕๙.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๓ ภาค ๕
๕๒ 