[๑๑๕๘]   กามแม้น้อย  ก็ไม่พอแก่มหาชน  มหาชน
           ย่อมไม่อิ่มด้วยกามแม้มาก     น่าสลดใจที่พวก
           คนพาลพากันบ่นว่า    รูป    เสียงเหล่านี้    จงมี
           แก่เรา   กุลบุตรผู้ประกอบความเพียร    พึงเว้น
           ให้ขาดเถิด.
         [๑๑๕๙]   การที่เราได้เป็นพระเจ้าอุทัยราชถึงความ
           เป็นใหญ่  นี่เป็นผลแห่งกรรม  มีประมาณน้อย
           ของเรา      มาณพใดละกามราคะออกบวชแล้ว
           มาณพนั้นชื่อว่าได้ลาภดีแล้ว.
         [๑๑๖๐]   สัตว์ทั้งหลาย    ย่อมละธรรมชั่วด้วยตบะ
           แต่สัตว์เหล่านั้น  จะละความเป็นคน  ผู้ใช้หม้อ
           ตักน้ำให้เขาอาบได้หรือ แน่ะ คังคมาละ การที่
           ท่านข่มขี่ด้วยตบะ   แล้วร้องเรียกโอรสของเรา
           โดยชื่อว่าพรหมทัตในวันนี้นั้น      ไม่เป็นการ
           สมควรเลย.
         [๑๑๖๑]   ข้าแต่เสด็จแม่       เราทั้งหลายพร้อมทั้ง
           พระราชาและอำมาตย์    พากันไหว้พระปัจเจก-