ได้   สอดพระแสงดาบเข้าฝัก    แต่หวนคิดแล้วคิดเล่าถึงสองครั้งสามครั้ง
จิตคิดฆ่านั้น   ยังไม่สงบลงได้.    ที่นั้น    จึงตั้งพระทัยสะกดจิต    คิดว่า
จิตดวงนี้เกิดขึ้นบ่อย ๆ    ก็จะพึงประกอบเราไว้ในกรรมลามก     จึงแข็ง
พระทัยขว้างพระแสงดาบไปบนพื้นดิน        ปลุกพระเจ้าอุทัยราชให้ตื่น
บรรทม   แล้วหมอบลงแทบพระบาท    กราบทูลว่า   ข้าแต่พระองค์   ขอ
พระองค์จงงดโทษแก่ข้าพระองค์เถิด.    พระเจ้าอุทัยราชตรัสว่า   ดูก่อน
สหาย   โทษในระหว่างท่านกับเราไม่มีมิใช่หรือ ?
         มีพระองค์   หม่อมฉันได้ทำอย่างนี้ ๆ.
         ถ้าเช่นนั้นเรายกโทษให้ท่าน  ก็เมื่อท่านอยากได้ครองราชสมบัติ
ก็จงครองราชสมบัติเถิด   ส่วนเราจักเป็นอุปราชทำนุบำรุงท่าน.
         พระเจ้าอัฑฒมาสกราชกราบทูลว่า   ข้าแต่พระองค์   ข้าพระองค์
ไม่ต้องการราชสมบัติ     เพราะตัณหานี้จักให้ข้าพระองค์ไปเกิดในอบาย
พระองค์จงครอบครองราชสมบัติของพระองค์แต่เพียงผู้เดียวเถิด     ข้า
พระองค์จักขอลาบวช   มูลรากแห่งกามคุณ   ข้าพระองค์เห็นแล้ว  ความ
จริงกามคุณนี้เจริญแก่ผู้ดำริอยู่    บัดนี้แต่นี้ไป    ข้าพระองค์จักไม่ดำริถึง
อีกเลย   ดังนี้    เมื่อจะเปล่งอุทาน   จึงตรัสคาถาที่ ๔   ความว่า :-
                        ดูก่อนกาม       เราได้เห็นมูลรากของเจ้า
           แล้ว   เจ้าเกิดจากความดำริ  เราจักไม่ดำริถึงเจ้า
           อีกละ    เจ้าจักไม่เกิดด้วยอาการอย่างนี้.