| ๖. เจติยราชชาดก |
| |
| ว่าด้วยเชฏฐาปจายนธรรม |
| |
| [๑๑๖๓] เชฏฐาปจายนธรรม อันบุคคลใดทำลาย |
| แล้ว ย่อมทำลายบุคคลนั้นเสียโดยแท้ เชฏ- |
| ฐาปจายนธรรม อันบุคคลใดไม่ทำลายแล้ว |
| ย่อมไม่ทำลายบุคคลนั้น แม่สักหน่อยหนึ่ง |
| เพราะเหตุนั่นแล พระองค์ไม่ควรทำลายเชฏ- |
| ฐาปจายนธรรมเลย เชฏฐาปจายนธรรมที่ |
| พระองค์ทำลายแล้ว อย่าได้กลับมาทำลาย |
| พระองค์เลย. |
| [๑๑๖๔] เมื่อพระองค์ยังตรัสคำกลับกลอกอยู่ |
| เทวดาทั้งหลายก็จะพากันหลีกหนีไปเสีย พระ |
| โอฐจักมีกลิ่นบูดเน่า เหม็นฟุ้งไป ผู้ใดรู้อยู่ |
| เมื่อถูกถามปัญหาแล้ว แกล้งปัญญานั้น |
| ไปเสียอย่างอื่น ผู้นั้นย่อมพลัดพรากจากฐานะ |
| ของตน แล้วถูกแผ่นดินสูบ. |
๕๓๐
๕๙.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๓ ภาค ๕
๕๓๒ 