| นั่งตรงพระพักตร์พระราชา นั่งบัลลังก์ในอากาศ ทูลถามว่า ดูก่อน |
| มหาบพิตร ได้ยินว่าพระองค์ประสงค์จะทำมุสาวาท ทำเด็กให้เป็นผู้ |
| ใหญ่ แล้วพระราชทานฐานันดรแก่เขา จริงหรือ ? พระราชาตรัสว่า |
| ถูกแล้ว ท่านอาจารย์ ข้าพเจ้าได้กล่าวอย่างนี้จริง. ลำดับนั้น พระ- |
| ดาบสเมื่อจะกล่าวสอนพระราชา ได้กล่าวว่า ดูก่อนมหาบพิตร ขึ้นชื่อว่า |
| มุสาวาทเป็นบาปหนัก กำจัดคุณความดี ทำให้เกิดในอบายทั้ง ๔ ธรรมดา |
| พระราชา เมื่อทรงทำมุสาวาท ย่อมชื่อว่าทำลายธรรม ครั้นทำลาย |
| ธรรมเสียแล้ว ย่อมได้ชื่อว่าทำลายตนนั่นเอง ดังนี้แล้วกล่าวคาถาที่ ๑ |
| ความว่า :- |
| เชฏฐาปจายนธรรม อันบุคคลใดทำลาย |
| แล้ว ย่อมทำลายบุคคลนั้นเสียโดยแท้ เชฏ- |
| ฐาปจายนธรรนอันบุคคลใดไม่ทำลายแล้ว ย่อม |
| ไม่ทำลายบุคคลนั้นสักน้อยหนึ่ง เพราะเหตุ |
| นั้นแล พระองค์ไม่ควรทำลายเชฏฐาปจายน- |
| ธรรมเลย เชฏฐาปจายนธรรมที่พระองค์ทำลาย |
| แล้ว อย่าได้กลับมาทำลายพระองค์เลย. |
| บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า ธมฺโม พระดาบสหมายถึงเชฏฐา- |
| ปจายนธรรม. |
๕๓๙
๕๙.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๓ ภาค ๕
๕๔๑ 