| ฌานที่สำเร็จแล้วให้นิราศไป ก็ไม่ควรเคลื่อน |
| จากธรรมเลย. |
| [๑๑๗๕] ความขยันของคฤหบดี ผู้อยู่ครองเรือน |
| ดีชั้นหนึ่ง การแบ่งปันโภคทรัพย์ให้แก่สมณ- |
| พราหมณ์ ผู้ตั้งอยู่ในธรรมแล้วบริโภคด้วยตน |
| เอง ดีชั้นสอง เมื่อได้ประโยชน์ไม่ระเริงใจ |
| ด้วยความมัวเมา ดีชั้นสาม เมื่อเวลาเสื่อม |
| ประโยชน์ ไม่มีความลำบากใจ ดีชั้นสี่. |
| [๑๑๗๖] เทวิลดาบสผู้สงบระงับ ได้พร่ำสอนความ |
| เป็นบัณฑิตกะนารทดาบสนั้น ด้วยคำมีประ- |
| มาณเท่านี้ว่า บุคคลผู้เลวกว่าผู้ที่ตกอยู่ในอำ- |
| นาจอินทรีย์ ไม่มีเลย. |
| [๑๑๗๗] ข้าแต่พระเจ้าสีวิราช พระองค์เกือบจะ |
| ถึงความพินาศอยู่ในเงื้อมมือของศัตรูทั้งหลาย |
| เทียว เหมือนข้าพระองค์ไม่กระทำธรรมที่ควร |
| กระทำ ไม่ศึกษาศิลปวิทยา ไม่ทำความขวน |
| ขวาย เพื่อให้เกิดโภคทรัพย์ ไม่ทำอาวาห |
๕๕๒
๕๙.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๓ ภาค ๕
๕๕๔ 