นั้น     ภิกษุแก่มายืนอยู่ที่ประตู.   ชายแก่คนหนึ่งเห็นภิกษุนั้นกล่าวว่า
แน่ะแม่เจ้า  พระเถระองค์    มายืนอยู่ที่ประตู.  นางตอบไปว่า  ท่านช่วย
ไหว้นิมนต์ให้ท่านไปข้างหน้าเถิด.    ชายแก่กล่าวหลายครั้งว่า    นิมนต์
ไปข้างหน้าเถิดเจ้าข้า  ก็ยังเห็นท่านยืนเฉยอยู่  จึงได้บอกกะภรรยาเก่าว่า
แน่ะแม่เจ้า  พระเถระไม่ยอมไป.   ภรรยาเก่าไปเลิกม่านมองดู     กล่าวว่า
อ้อ   พระเถระพ่อของเด็กเรา   จึงออกไปไหว้แล้วรับบาตรนิมนต์ให้เข้า
ไปในเรือนแล้วให้ฉัน   ครั้นฉันเสร็จ   นางกล่าวว่า   พระผู้เป็นเจ้า    จง
ปรินิพพานอยู่ในที่นี่แหละ  ตลอดกาลเท่านี้   ดิฉันมิได้ยึดถือตระกูลอื่น
เลย     ก็เรือนที่ปราศจากสามี      จะดำรงการครองเรือนอยู่ด้วยดีไม่ได้
ดิฉันจะยึดถือตระกูลอื่นไปอยู่ชนบทที่ไกล  ขอพระผู้เป็นเจ้าอย่าได้ประ-
มาท   ถ้าดิฉันมีโทษอยู่ไซร้   ขอได้โปรดอดโทษนั้นเสียเถิด.   หัวใจของ
ภิกษุแก่ได้เป็นเหมือนถูกฉีกออก.  ลำดับนั้น  ภิกษุแก่ได้กล่าวกะภรรยา
เก่าว่า   เราไม่อาจจะละเจ้าไปได้   เจ้าอย่าไปเลย   ฉันจักสึกละ  เจ้าจงส่ง
ผ้าสาฎกไปให้ฉันที่โน้น  เราไปมอบบาตรจีวรแล้วจักมา.  นางรับคำแล้ว.
ภิกษุแก่ไปวิหารให้อาจารย์อุปัชฌาย์รับบาตรจีวร         เมื่ออาจารย์และ
อุปัชฌาย์ถามว่า   อาวุโส    เหตุไรเธอจึงทำอย่างนี้   จึงตอบว่า  กระผมไม่
อาจละภรรยาเก่าได้   กระผมจักสึก   ลำดับนั้น   อาจารย์และอุปัชฌาย์จึง
นำภิกษุนั้นผู้ไม่ปรารถนาจะบวชอยู่  ไปสู่สำนักพระศาสดา    เมื่อพระ-
ศาสดาตรัสถามว่า  ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย  เธอนำเอาภิกษุผู้ไม่ปรารถนาจะ
บวชอยู่นี้มาทำไม ?   จึงกราบทูลว่า   ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ    ภิกษุนี้กระ