บรรดาบทเหล่านั้น  บทว่า   กามานํ  กามา  ได้แก่  เพราะความ
ใคร่กาม      คือเพราะปรารถนาวัตถุกามทั้งหลาย.    บทว่า    นานตฺถา
นตฺถการณา     ความว่า     เธอไม่ควรเสื่อมจากธรรม     เพราะเหตุใช่
ประโยชน์   และเพราะเหตุเป็นประโยชน์. บทว่า  น  กตญฺจ  นิรํกตฺวา
ความว่า  ถึงเธอจะทำฌานสุขที่ทำจนสำเร็จแล้วให้นิราศไป.
         ท่านกล่าวคำอธิบายไว้ว่า   ดูก่อนนารทะ   เรอไม่ควรเคลื่อนจาก
ธรรม   เพราะปรารถนาวัตถุกามเท่านั้นเลย   คือ  เมื่อสิ่งมิใช่ประโยชน์
อย่างหนึ่งเกิดขึ้น     ประสงค์จะกำจัดสิ่งมิใช่ประโยชน์นั้น     ก็ไม่ควร
เคลื่อนจากธรรม   เพราะมุ่งประโยชน์   คือเพราะประโยชน์อันเป็นต้น
เหตุ.    อธิบายว่า    ก็เธอสมควรเคลื่อนจากธรรม     เพราะเหตุอันเป็น
ประโยชน์อย่างนี้ว่า   ประโยชน์อย่างโน้นจะเกิดแก่เรา  คือถึงเธอจะทำ
ฌานสุขที่ทำจนสำเร็จแล้วให้นิราศไป    คือเสื่อมสิ้นไป   ก็ยังไม่สมควร
เคลื่อนเสียจากธรรม.
         เมื่อสรภังคดาบสแสดงธรรมด้วยคาถา    ๔    คาถาอย่างนี้แล้ว
กาฬเทวิลดาบส    เมื่อจะกล่าวสอนน้องชายของตน   จึงกล่าวคาถาที่  ๕
ความว่า :-
                        ความขยันของคฤหบดี    ผู้อยู่ครองเรือน
           ดีชั้น  ๑      การแบ่งปันโภคทรัพย์ให้แก่สมณ-
           พราหมณ์  ผู้ตั้งอยู่ในธรรมแล้วบริโภคด้วยตน