จักไม่อาจเที่ยวไปในป่า   บัดนี้เราจักต้อนเนื้อนานาชนิดเข้าเวิ้งภูเขาแล้ว
ทำประตูปิดไว้   เมื่อเข้าไปป่าไม่ได้เราจักได้ฆ่าเนื้อกินตามชอบใจ  คิดดัง
นี้แล้วเขาก็ทำตามนั้น.  ครั้นกาลล่วงไป  กรรมของเขาถึงที่สุด  ให้ผลเป็น
ทิฏฐธรรมเวทนีย์ทันตาเห็น   คือมือเท้าของตนใช้ไม่ได้    เขาไม่อาจเดิน
และพลิกไปมาได้  กินของเคี้ยวของบริโภคอะไร ๆ ไม่ได้   น้ำก็ดื่มไม่ได้
ร่างกายเหี่ยวแห้ง   เป็นมนุษย์เปรต    ร่างกายแตกปริเป็นร่องริ้วเหมือน
แผ่นดินแตกระแหงในฤดูร้อนฉะนั้น.    เขามีรูปร่างทรวดทรงน่าเกลียด
น่ากลัว   เสวยทุกข์ใหญ่หลวง.
         เมื่อเวลาล่วงผ่านไปนานด้วยอาการอย่างนี้       พระเจ้าสีวิราชใน
สีวิรัฐ   ทรงพระดำริว่า    เราจักเสวยเนื้อย่างในป่า    จึงมอบราชสมบัติ
ให้อำมาตย์ทั้งหลายดูแลแทน     พระองค์เหน็บอาวุธห้าอย่างเสด็จเข้าป่า
ฆ่าเนื้อ   เสวยเนื้อเรื่อยมาจนลุถึงประเทศนั้นโดยลำดับ   ทอดพระเนตร
เห็นบุรุษนั้นตกพระทัย  ครั้นดำรงพระสติได้  จึงตรัสถามว่า   พ่อมหา
จำเริญท่านเป็นใคร ?   เขาตอบว่า   นาย   ข้าพเจ้าเป็นมนุษย์เปรตเสวย
ผลกรรมที่ตนทำไว้   ก็ท่านเล่าเป็นใคร ?
         เราคือพระเจ้าสีวิราช
         พระองค์เสด็จมาที่นี้เพื่ออะไร ?
         เพื่อเสวยเนื้อมฤค.