| พวกเทพบุตรที่เป็นนักเลงสุรา คิดว่า พวกเราจักได้ผลจากเถาอาสาวดีนี้ |
| จึงยับยั้งความกระหายในการดื่มน้ำทิพย์ไว้ พากันไปดูเถานั้นเนือง ๆ ว่า |
| ยังปลอดภัยอยู่หรือ ? ตลอดพันปี. ส่วนพระองค์ปีเดียวเท่านั้นเอง ก็ท้อ |
| พระราชหฤทัยเสียแล้ว ธรรมดาความหวังที่มีผล คือความสมหวัง |
| เป็นเหตุให้เกิดความสุข ขอพระองค์อย่าทรงท้อพระราชหฤทัยเลย ดังนี้ |
| แล้วกล่าวคาถา ๓ คาถาว่า :- |
| เถาวัลย์ชื่ออาสาวดี เกิดในสวนจิตรลดา- |
| วัน พันปีมันจึงจะออกผล ๆ หนึ่ง เมื่อมีผล |
| ระยะไกลถึงเพียงนั้น ทวยเทพยังพากันไป |
| เยือนมันอยู่บ่อย ๆ ข้าแต่พระราชา ขอพระองค์ |
| จงทรงจำนงหวังไว้เถิด เพราะความหวังที่มีผล |
| เป็นเหตุให้เกิดความสุข. นกนั้นหวังอยู่นั่นเอง |
| ความหวังของมัน มีอยู่ไกลถึงเพียงนั้น ก็ยัง |
| สำเร็จได้. ข้าแต่พระราชา ขอพระองค์จงทรง |
| จำนงหวังไว้เถิด เพราะความหวังที่มีผล เป็น |
| เหตุให้เกิดความสุข. |
| บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า อาสาวตี ได้แก่ เถาวัลย์ที่มีชื่อ |
| อย่างนี้ อธิบายว่า เถาวัลย์นั้นได้ชื่อนี้ เพราะเทวดาเกิดความหวังใน |
๕๖
๕๙.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๓ ภาค ๕
๕๘ 