| จะน้อยย่อมชนะหมู่กิเลสแม้มากได้ ถ้าบุคคล |
| เชื่อกรรมและผลแห่งกรรม ย่อมให้ทานแม้ |
| น้อย เขาก็เป็นสุขในโลกหน้า เพราะการ |
| บริจาคมีประมาณน้อยนั้น. |
| [๑๑๘๔] การเลือกทักขิณาทานและพระทักขิไณย- |
| บุคคล แล้วจึงให้ทาน พระสุคตเจ้าทรง |
| สรรเสริญ ทานที่บุคคลถวายในพระทักขิไณย- |
| บุคคลมีพระพุทธเจ้าเป็นต้น ซึ่งมีอยู่ในสัตว- |
| โลกนี้ ย่อมมีผลมากเหมือนพืชที่หว่านลงใน |
| นาดีฉะนั้น. |
| [๑๑๘๕] บุคคลใดไม่เบียดเบียนสัตว์ทั้งหลาย |
| เที่ยวไปอยู่ ไม่ทำบาปเพราะกลัวคนอื่นจะ |
| ติเตียน บัณฑิตทั้งหลายย่อมสรรเสริญบุคคล |
| ผู้กลัวบาปนั้น ย่อมไม่สรรเสริญบุคคลผู้กล้า |
| ในการทำบาป เพราะว่าสัตบุรุษทั้งหลาย ย่อม |
| ไม่ทำบาป เพราะความกลัวถูกติเตียน. |
๕๗๑
๕๙.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๓ ภาค ๕
๕๗๓ 