ขนเอาสิ่งของอื่นใดออกได้      สิ่งของอันนั้น
           ย่อมเป็นประโยชน์แก่เจ้าของนั้น     แต่ของที่
           ถูกไฟไหม้ย่อมไม่เป็นประโยชน์แก่เขา.
                        โลกถูกชราและมรณะเผาแล้วอย่างนี้
           บุคคลพึงนำออกเสียด้วยการให้ทาน ทานที่ให้
           แล้วจะน้อยก็ตาม.   มากก็ตาม    ชื่อว่าเป็นอัน
           นำออกดีแล้ว.
         บรรดาบทเหล่านั้น  บทว่า   อาทิตฺตสฺมึ   ความว่า   ขณะเมื่อ
เรือนถูกไฟไหม้นั้น.  บทว่า  ภาชนํ  ได้แก่  อุปกรณ์อย่างใดอย่างหนึ่ง
บทว่า  โน   จ   ยํ   ตตฺถ   ความว่า   แต่สิ่งใดในเรือนนั้นไม่ได้ขนออก
ย่อมถูกไฟไหม้ไม่เหลือแม้แต่หญ้า  สิ่งเหล่านั้นทั้งหมด  ย่อมไม่เป็นคุณ
ประโยชน์แก่เราเลย. บทว่า ชราย มรเณน  จ  นี้เป็นเพียงหัวข้อเทศนา.
แต่โดยอรรถ   โลกคือเบญจขันธ์นั้น  ชื่อว่า  ถูกไฟ  ๑๑  กอง  เผาผลาญ
แล้ว    บทว่า   นีหเรเถว   ความว่า   เพราะเหตุนั้นโลกคือเบญจขันธ์ถูก
ไฟ  ๑๑   กอง   เผาผลาญอยู่เช่นนี้     บุคคลต้องนำออกด้วยการตั้งใจให้
บริขารทาน   ต่างโดยทานวัตถุ   ๑๐  อย่างเท่านั้น.  ทานที่ให้แล้วจะน้อย
หรือมากก็ตามนั้น   ชื่อว่า   เป็นการนำออกดีแล้ว.
         พระสังฆเถระ      ครั้นอนุโมทนาอย่างนี้แล้ว    ได้ให้โอวาทแด่