| พระราชาว่า มหาบพิตร พระองค์อย่าทรงประมาท แล้วเหาะขึ้นอากาศ |
| ทำช่อฟ้าปราสาท ให้แยกเป็นสองช่องไปลง ณ เงื้อมภูเขานันทมูลกะ. แม้ |
| บริขารที่พระราชาถวายแก่พระปัจเจกพุทธเจ้า ก็ลอยตามไปกับพระ- |
| ปัจเจกพุทธเจ้าลงที่เงื้อมภูเขานั้นเหมือนกัน. พระสกลกายของพระราชา |
| และพระเทวี เต็มตื้นไปด้วยปีติ. เมื่อพระปัจเจกพุทธเจ้าผู้เป็นใหญ่ใน |
| หมู่ไปอย่างนี้แล้ว พระปัจเจกพุทธเจ้าที่ยังคงเหลืออยู่ ๖ องค์ ได้ |
| อนุโมทนาด้วยคาถา องค์ละคาถาว่า :- |
| คนใดให้ทานแก่ท่านผู้มีธรรมอันได้แล้ว |
| ผู้บรรลุธรรมด้วยความเพียรและความหมั่น คน |
| นั้นล่วงเลยเวตรณีนรก ของพระยายมไปได้ |
| แล้วจะเข้าถึงทิพยสถาน. |
| ท่านผู้รู้กล่าวทานกับการรบว่า มีสภาพ |
| เสมอกัน นักรบแม้จะมีน้อย ก็ชนะคนมาก |
| ได้ เจตนาเครื่องบริจาคก็เหมือนกัน แม้ |
| จะน้อยย่อมชนะหมู่กิเลสแม้มากได้ ถ้าบุคคล |
| เชื่อกรรมและผลแห่งกรรม ย่อมให้ทานแม้ |
| น้อย เขาก็เป็นสุขในโลกหน้า เพราะการ |
| บริจาคมีประมาณน้อยนั้น. |
๕๗๗
๕๙.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๓ ภาค ๕
๕๗๙ 