ทาน     ท่านผู้รู้สรรเสริญ  โดยส่วนมากก็
           จริง    แต่ว่าบทแห่งธรรมแลประเสริฐกว่าทาน
           เพราะว่าสัตบุรุษทั้งหลายในครั้งก่อน    หรือว่า
           ก่อนกว่านั้นอีก       ท่านมีปัญญา      เจริญสมถ
           วิปัสสนาแล้ว  ได้บรรลุพระนิพพานทีเดียว.
         ครั้นกล่าวอนุโมทนาอย่างนี้แล้ว    ก็ได้เหาะไปเหมือนอย่างนั้น
แหละ   พร้อมกับบริขารทั้งหลาย.
         บรรดาบทเหล่านั้น  บทว่า    ธมฺมลทฺธสฺส    ความว่า   บุคคล
มีพระขีณาสพเป็นต้น       จนถึงพระโยคาวจรผู้สุกขวิปัสสก    ชื่อว่า
ธัมมลัทธะ   เพราะความเป็นผู้มีธรรมอันได้บรรลุแล้ว.  บุคคลประเภท
นั้นแหละ  ชื่อว่า   อุฏฺ€านวิริยาธิคต    เพราะธรรมวิเศษนั้น  ท่านได้
บรรลุแล้วด้วยความเพียร  คือความหมั่น.   อริบายว่า.   ชนผู้ต้องเกิดตาย
เป็นธรรมดา  ให้ทานวัตถุที่ควรให้  แก่บุคคลผู้บรรลุธรรมวิเศษแล้วนั้น.
อีกนัยหนึ่ง   มีอธิบายว่า  ชนผู้ต้องเกิดต้องตายเป็นธรรมดา  ถือเอาส่วน
อันเลิศของไทยธรรมที่ตนได้แล้วโดยธรรม       คือได้มาด้วยความเพียร
กล่าวคือความขยันขันแข็ง     แล้วให้ทานในท่านผู้มีศีลทั้งหลาย.      อีก
อย่างหนึ่งความในคาถานี้    บัณฑิตพึงทราบโดยทำทุติยาวิภัติให้เป็นฉัฏฐี
วิภัติ.  บทว่า   เวตรณี   นี้เป็นหัวข้อแห่งเทศนา.  อธิบายว่า  พระขีณาสพ