ส่วนในทางพระพุทธศาสนา  การประพฤติพรหมจรรย์โดยมุ่ง  เทวนิกาย
ของผู้มีศีลนั่นแล   ชื่อว่า   พรหมจรรย์อย่างต่ำ   การยังสมาบัติให้บังเกิด
ขึ้น  ของผู้ที่มีศีลบริสุทธิ์นั่นแล   ชื่อว่า   พรหมจรรย์อย่างกลาง.   การที่
ภิกษุดำรงอยู่ในปาริสุทธิศีล   เจริญวิปัสสนาแล้วบรรลุพระอรหัต  ชื่อว่า
พรหมจรรย์อย่างสูง.
         คาถาสุดท้าย    มีอรรถาธิบายดังนี้    ดูก่อนมหาบพิตร    ได้มีผู้
สรรเสริญคือยกย่องทานโดยส่วนมากก็จริง    แต่ถึงกระนั้น   ธรรมบท
ซึ่งเป็นส่วนแห่งธรรม  กล่าวคือ  สมถวิปัสสนาก็ดี  กล่าวคือ  พระนิพพาน
ดี   ประเสริฐกว่าทาน.
         เพราะเหตุไร ?
         เพราะว่า   สัตบุรุษทั้งหลายในกาลก่อน   คือในภัทรกัปนี้    มีพระ
กัสสปทศพลเป็นต้น    หรือในกาลก่อนกว่านั้นอีก   มีพระเวสสภูทศพล
เป็นต้น    ท่านมีปัญญา    เจริญสมถวิปัสสนาได้บรรลุถึงพระนิพพานที
เดียว.
         พระปัจเจกพุทธเจ้า ๗ พระองค์      พรรณนาอมตมหานิพพาน
แด่พระราชา    ด้วยอนุโมทนาคาถาอย่างนี้แล้ว    กล่าวสอนพระราชา
ด้วยอัปปมาทธรรม  แล้วไปที่อยู่ของตน ๆ  ตามนัยดังกล่าวแล้วนั้นแล.